Salpeter

De Partij Voor de Vrijheid van Geert Wilders wilde deze zomer middels Kamervragen te weten komen ‘wat een allochtoon kost’. Het kabinet weigerde deze bevolkingsgroep ‘langs de meetlat van de euro te leggen’. Of Wilders nu wel of niet alle cijfers bij elkaar krijgt en optelt, de uitkomst zal onzin zijn.

Laten we, om deze kwestie in perspectief te zien, ons eens afvragen: wat kost een vrouwelijke doctorandus? Om te beginnen natuurlijk de werkelijke kosten van een universitaire opleiding, betaald uit de algemene middelen: minstens een ton. Daarna betreedt mevrouw weliswaar de arbeidsmarkt, maar ze werkt vaker parttime en verdient minder dan een mannelijke doctorandus. Ze betaalt dus minder belasting, een verliespost van jewelste. Voorts is het veelal de vrouw die kinderen wil. De rekening voor zwangerschapsverlof, kinderbijslag, consultatiebureau, speeltuinsubsidies en kinderopvang gaat voor bijna honderd procent naar de gemeenschap. Erger is nog, dat de vrouwelijke doctorandus vaker dan de mannelijke jong in de WAO belandt, een molensteen die decennia lang om de nek van de belastingbetaler blijft hangen. Tenslotte staat buiten kijf, dat hoogopgeleide vrouwen langer leven dan zowel mannen als laagopgeleiden, zodat ze asociaal lang AOW en pensioen trekken en de gezondheidzorg belasten. En nog weigert het kabinet hardnekkig toe te geven dat Nederland beter af zou zijn zonder hoogopgeleide vrouwen! Schande! Trouwens, nu we toch bezig zijn: wat geeft Nederland jaarlijks uit per profvoetballer als je echt alles meerekent: jeugdopleiding, subsidies aan clubs, bouw van stadions, politie-inzet, relschade? Breek me de bek niet open!

Wat Wilders de minister tandenknarsend wil laten zeggen is ongeveer dit: als ‘wij’ vijftig jaar geleden de grenzen gesloten hadden voor niet-Europese immigranten, dan zouden ‘wij’ nu in een welvarender land leven. In de filosofie noemen ze dat een counterfactual, een ‘wat als’-vraag. Op zulke vragen is zelden een zinnig antwoord mogelijk. We hebben geen idee wat ‘ons’ bruto binnenlands product nu zou zijn geweest als ‘we’ vijftig jaar geleden niet massaal goedkope arbeidskrachten waren gaan ïmporteren. Let ook op de aanhalingstekens: wie zijn ‘we’ eigenlijk als die instroom niet had plaatsgevonden? In ieder geval niet de ‘we’ die wij nu zijn. Alleen derde-generatie-raszuivere autochtonen? Dan blijven er niet eens zo heel veel stemmen voor Wilders over.
‘Wat kost een allochtoon’ is net zo’n counterfactual als ‘wat kost een vrouwelijke doctorandus’. Uiteraard heeft de voorman van de PVV geen boodschap aan deze subtiliteiten. Daarom becijferen we bij deze, voor eens en voor altijd, klip en klaar de kosten van immigratie. Elke euro die een allochtoon kost, is een stem voor Wilders. Zoals het de demagoog betaamt, draaien we deze gevolgtrekking om: de kosten van een allochtoon zijn dus gelijk aan het aantal stemmen op Wilders bij de laatste Europese verkiezingen: € 772.446. Eindelijk duidelijke taal.

Wetenschappers die om wat voor reden dan ook Bekende Nederlander worden, gelden voor het brede publiek en de niet-gespecialiseerde media automatisch als zwaargewichten in hun vakgebied. Soms is dat terecht, soms minder. Maar hoe kwantificeer je dat?

Met de huidige internet-faciliteiten is dat natuurlijk in een handomdraai gebeurd.
Van een paar namen die telkens weer in de media opduiken heb ik in Google het aantal hits genoteerd op de volledige “Voornaam Achternaam”, en in Google Scolar op hun auteursnaam. De verhouding Googlehits/GoogleScolarhits valt natuurlijk altijd veel groter dan 1 uit, maar laat toch al interessante verschillen zien. Ik vraag echter nog even uw geduld alvorens resultaten te presenteren.

Onze wetenschappelijke klankbordgroep suggereerde namelijk om GoogleScolarhits zwaarder mee te laten tellen, aangezien je een (mede-)auteurschap van een artikel in een peer reviewed tijdschrift toch wel een stuk hoger moet aanslaan dan een vloedgolf aan hits wegens een lekker quootje in de algemene media die mekaar allemaal nakakelen.
Om te compenseren voor dat nakakelen, verheffen we de GoogleScolarhits tot een zekere exponent K om de Hot Air Parameter (HAIP) te verkrijgen:

HAIP = G-hits / (GS-hits)^K

We leggen K vast door de HAIP van Ab Osterhaus te normeren op 1.
Hij heeft de laagste G/GS verhouding met 18.000 G-hits en 1170 GS-hits, waarmee de K-exponent uitkomt op 1,4.

We komen zo tot de voorlopige Nederlandse HAIP-ranglijst:

Ab Osterhaus             1
Piet Borst                    3
Margriet Sitskoorn      7
Vincent Icke               26
Ronald Plasterk         27
Robbert Dijkgraaf     30
Wubbo Ockels           80
Rob van Dorland      170

Enige kanttekeningen: de lage positie van Sitskoorn is waarschijnlijk mede veroorzaakt doordat zij pas slechts kort in de publieke belangstelling staat. Zij zal naar verwachting nog gaan stijgen op de ranglijst.
Dat Ockels, als specialist in hete-luchtballonnetjes oplaten, hoog zou gaan scoren verbaast nauwelijks. Verrassend is wel de onbedreigde koppositie van KNMI-er Rob van Dorland. Deze wordt door de media herhaaldelijk als klimaatpaus opgevoerd en is nota bene een van de Nederlandse lead authors van deel I van het jongste IPCC-rapport. Maar dankzij zijn GS-score van 3 (!) laat hij al zijn concurrenten kansloos achter zich.

Ergens heel slecht in zijn is voor menigeen een nauw verholen bron van trots. Hoe vaak hoor je niet op verjaardagsfeestjes ongevraagd mededelen: ‘Ik heb nooit een iota van natuurkunde begrepen’ of ‘Ik kan nog geen spijker in een muur slaan’.

Lees verder »

Netjes is het niet, maar z’n eventuele loved ones krijgen dit toch niet onder ogen, dus hoef ik hier niet de weldadige roes van leedvermaak te verhelen bij het bericht dat Crocodile Dundee door een pijlstaartrog om het leven gebracht is.

Lees verder »

De tijdgeest vraagt om belangenverstrengeling, en dus kunnen de universiteiten niet achterblijven. In de tijd dat je van een studiebeurs nog kon leven (over studeren viel niemand je toen lastig), had elke universiteit als vanzelfsprekend een onafhankelijke universiteitskrant.

Lees verder »

Enige maanden geleden kreeg ik, als eindredacteur van een zeker maandblad, een artikel op m’n bureau over het opleuken van satelliet-foto’s. Zulke foto’s worden voor PR-doeleinden vaak ingrijpend bewerkt en zodra ze het internet op gaan, gaan allerlei creatievelingen er nog verder aan fotoshoppen, waarna ze soms via weer andere websites in gedrukte media terecht komen, waarbij zo langzamerhand alle informatie over de herkomst en het geknutsel wel uit beeld geraakt is.

Lees verder »

Wat tegenwoordig ook al normaal is: je haalt bij de kruidenier op de hoek even snel een pak volle melk en een pak sap. De prijs van het sap staat op het pak: E 1,95. Een pak volle melk is een dermate courant artikel dat behalve het meisje achter de toonbank zelfs ik uit m’n hoofd weet hoeveel dat kost: 1,05. Ik laat haar het prijsje op het pak sap zien, zeg: dat is dus drie euro en leg gepast geld op de toonbank. De respons is een glazige blik, totdat ze beide bedragen op de kassa heeft aangeslagen. ‘Eh ja, dat is dan drie euro.’

Lees verder »

Gisteren werd de eerste Glazen Griffioen uitgereikt, een nieuwe, jaarlijkse prijs voor wetenschapsjournalistiek waaraan een geldbedrag van 10.000 euro verbonden is. De beslissing van de jury zal voor menige brontosaurus in het vak een schok geweest zijn. De chef wetenschap van De Volkskrant zat bij de bekendmaking ‘boeh’ te roepen in de zaal.

Lees verder »

Pas recentelijk las ik het veelgeprezen ‘A short history of nearly everything’ van Bill Bryson. Eindelijk, zo was de teneur van de recensies die ik zag, een literair begaafde buitenstaander die op een dag beseft dat hij vrijwel niets van de wereld om zich heen begrijpt, zich een paar jaar lang full time op de natuurwetenschap stort en dan een bijna alomvattend en toch voor talloze leken meeslepend boek produceert: hulde!

Lees verder »

Voor de presentatie van de biografie van Kamerlingh Onnes was ik onlangs voor het eerst in minstens tien jaar weer terug in het naar hem genoemde laboratorium. Het 19e eeuwse complex waar hij als eerste ter wereld helium vloeibaar maakte en de supergeleiding ontdekte, is al jaren geleden door de natuurkundigen en instrumentmakers ontruimd ten gunste van de juristen. Ook in Leiden vertonen universiteitsbestuurders namelijk die aangeboren drang om alle bèta’s naar buiten de stadspoorten te verbannen, liefst naar een kale polder die bij tegenwind nauwelijks nog te bereiken is. Historische toplocaties in de binnenstad, zo redeneren de diverse Colleges van Bestuur, moet je niet aan nuttige idioten vergooien.

Lees verder »