Salpeter

Ergens heel slecht in zijn is voor menigeen een nauw verholen bron van trots. Hoe vaak hoor je niet op verjaardagsfeestjes ongevraagd mededelen: ‘Ik heb nooit een iota van natuurkunde begrepen’ of ‘Ik kan nog geen spijker in een muur slaan’.

Lees verder »

Duizenden wetenschapsjournalisten over de hele wereld doen eraan mee: ze krijgen wekelijks onder embargo de inhoud van Nature, Science, PNAS, The Lancet en nog een paar andere wetenschappelijke tijdschriften toegestuurd. Handig, want zo zit je nooit om nieuws verlegen, en je hebt de tijd om je verhaal rustig voor te bereiden.

Maar in een pas uitgekomen boek en een online-essay opent de Amerikaanse wetenschapsjournalist Vincent Kiernan frontaal de aanval op het knusse embargo-systeem. Embargo’s leiden tot luie journalisten die wachten op nieuws in plaats van het op te zoeken, tot oppervlakkige en hijgerige stukken, en tot kunstmatig opgevijzelde media-aandacht voor de wetenschap die door een handvol bladen wordt gepubliceerd, betoogt hij.

Nu is de grote troefkaart van het systeem dat het journalisten meer tijd gunt om hun huiswerk te doen, en dus zorgvuldiger stukken te schrijven. Dat kan zijn, schrijft Kiernan, hoewel het de vraag is of die paar dagen extra echt leiden tot betere verhalen. Bovendien: collega’s die complexe vliegrampen, uitspraken van het Hooggerechtshof of nieuwe belastingwetgeving verslaan, moeten hun stukken vaak ook op stel en sprong schrijven, en dat lukt doorgaans heel aardig. Zijn conclusie:

“It is time for science and medical journalists to break out of their dependence on journals as a source of science news, and it is time for scholarly societies to stop trying to shape the flow of news in a way that suits their own political ends. The embargo should go.”

Helemaal nieuw is de discussie niet, maar Kiernan heeft veel journalisten geïnterviewd en brengt een aantal nieuwe inzichten op tafel. Aanbevolen leesvoer voor iedereen die wekelijks de embargo-berichten in z’n inbox krijgt.

Op het gevaar af op deze plek verder voor dinosaurus te moeten doorgaan, toch nog een ‘ouderwetse’ bijdrage uit de categorie: dat had ik nog liggen.

Voormalig hoofdredacteur Mike Ackermans van het zakenweekblad FEMBusiness pleit voor regelvrije handelszones in Europa (FEMBusiness 20-07 en NRC-opinie 09-08). Innovatieve bedrijven zouden daar alle ruimte hebben om met grootschalige investeringen de aansluiting te zoeken bij de groeispurt van India, China en de Golfstaten. Niet gehinderd door minimumloon, arbowet, bouwvergunningen of milieuregels moeten ‘boomtowns’ leiden tot een kennisintensieve economische groei van vijftien tot twintig procent per jaar.

Lees verder »

Ik had het over domheid willen hebben, maar de actualiteit heeft me ingehaald. Twee keer zelfs. Balkenende viel en het Naardermeer is voorlopig gered van asfaltering en de discussielijst van de wetjo’s is verblogd. Dat laatste gelukkig maar, anders had ik mijn stukje over de domheid van een Almeerder (?) wethouder, ooit lantaarnpalenfetisjist in Den Haag, helemaal moeten herschrijven. Maar de VWN kwam me te hulp. De hele wereld verblogt en (hijg, hijg) de wetjo’s moeten zo nodig meebloggen. Een plaag is het. En wat schiet de mensheid daar mee op? Geen bal. Journalisten zijn gewend te schiften en te polijsten en niet bestemd maar wat in het rond de schijten, ehh, schrijven, bedoel ik. Ik zal er wel te oud voor zijn…

Netjes is het niet, maar z’n eventuele loved ones krijgen dit toch niet onder ogen, dus hoef ik hier niet de weldadige roes van leedvermaak te verhelen bij het bericht dat Crocodile Dundee door een pijlstaartrog om het leven gebracht is.

Lees verder »