Salpeter

Een krant dient een gesloten front te zijn. Intern mag men elkaar de tent uit godveren; naar buiten toe dient het beeld te worden hoog gehouden van een afgewogen, en door rationeel en harmonieus overleg tot stand gekomen product. Des te opmerkelijker is de opiniebijdrage van Martijn van Camthout in zijn eigen volkskrant, op 22 februari. Een directe, openbare aanval op het beleid van zijn collega´s – of dat toch net weer niet.

Van Calmthout ergert zich duidelijk groen en geel aan het feit dat zijn krant in de dagen na de IPCC-conferentie in Parijs veel ruimte bood aan de ´klimaatsceptici´. De opinieredactie plaatste een stukje van Fred Singer en consorten, waaronder de door Van Calmthout niet echt geliefde econoom Hans Labohm, waarin de humane broeikasbijdrage werd weggehoond. Later mocht Philipp Stott hetzelfde doen in het Forumkatern. Volkskrant-columnist Martin Sommer noemde die kritiek ´een goede zaak´ want aan alle kwesties zaten immers twee kanten. Bert Wagendorp, ook columnist, vertelde zaterdag dat ´nuchtere Nederlanders´ nu ook niet meer weten wie ze in deze moeten geloven. Er was, kortom, verwarring gezaaid en Van Calmthout weet zijn woede maar net onder controle te houden. Hij vergelijkt het standpunt van de sceptici met een pleidooi voor de platte aarde, en noemt het ´uit wetenschappelijk oogpunt raar dat versleten argumenten kennelijk in de krant gewoon welkom zijn. Maar dat is (…) het gevolg van de beroepsmores van de journalistiek. In de journalistiek is het principe van hoor en wederhoor heilig´.

Lees verder »

Wat een smerig berichtje was dat op de voorpagina van de Volkskrant, deze zaterdag! Het raadsel van de verspreiding van de vogelgriep kan helaas niet worden opgelost omdat viroloog Ab Osterhaus de passerende trekvogels alleen maar in de aars mag bemonsteren, en niet in de bek. Dat laatste, daar heeft hij geen toestemming voor. Hij mag met een wattenstaafje wat vogelpoep wegnemen, maar moet ze daarna weer laten gaan. Da´s niet genoeg, zegt Ab, want ´de belangrijkste ziekteverwekkers zitten vooral in de luchtwegen, zo bleek een paar maanden geleden. We bemonsteren ze eigenlijk aan de verkeerde kant.´

Lees verder »

Wetenschappers die om wat voor reden dan ook Bekende Nederlander worden, gelden voor het brede publiek en de niet-gespecialiseerde media automatisch als zwaargewichten in hun vakgebied. Soms is dat terecht, soms minder. Maar hoe kwantificeer je dat?

Met de huidige internet-faciliteiten is dat natuurlijk in een handomdraai gebeurd.
Van een paar namen die telkens weer in de media opduiken heb ik in Google het aantal hits genoteerd op de volledige “Voornaam Achternaam”, en in Google Scolar op hun auteursnaam. De verhouding Googlehits/GoogleScolarhits valt natuurlijk altijd veel groter dan 1 uit, maar laat toch al interessante verschillen zien. Ik vraag echter nog even uw geduld alvorens resultaten te presenteren.

Onze wetenschappelijke klankbordgroep suggereerde namelijk om GoogleScolarhits zwaarder mee te laten tellen, aangezien je een (mede-)auteurschap van een artikel in een peer reviewed tijdschrift toch wel een stuk hoger moet aanslaan dan een vloedgolf aan hits wegens een lekker quootje in de algemene media die mekaar allemaal nakakelen.
Om te compenseren voor dat nakakelen, verheffen we de GoogleScolarhits tot een zekere exponent K om de Hot Air Parameter (HAIP) te verkrijgen:

HAIP = G-hits / (GS-hits)^K

We leggen K vast door de HAIP van Ab Osterhaus te normeren op 1.
Hij heeft de laagste G/GS verhouding met 18.000 G-hits en 1170 GS-hits, waarmee de K-exponent uitkomt op 1,4.

We komen zo tot de voorlopige Nederlandse HAIP-ranglijst:

Ab Osterhaus             1
Piet Borst                    3
Margriet Sitskoorn      7
Vincent Icke               26
Ronald Plasterk         27
Robbert Dijkgraaf     30
Wubbo Ockels           80
Rob van Dorland      170

Enige kanttekeningen: de lage positie van Sitskoorn is waarschijnlijk mede veroorzaakt doordat zij pas slechts kort in de publieke belangstelling staat. Zij zal naar verwachting nog gaan stijgen op de ranglijst.
Dat Ockels, als specialist in hete-luchtballonnetjes oplaten, hoog zou gaan scoren verbaast nauwelijks. Verrassend is wel de onbedreigde koppositie van KNMI-er Rob van Dorland. Deze wordt door de media herhaaldelijk als klimaatpaus opgevoerd en is nota bene een van de Nederlandse lead authors van deel I van het jongste IPCC-rapport. Maar dankzij zijn GS-score van 3 (!) laat hij al zijn concurrenten kansloos achter zich.

Drie pagina´s broeikas tel ik vandaag in de Volkskrant, waarvan twee zowaar in het eerste katern, een artikel op de voorpagina en een aantal op de 3, en dan ook nog een pagina in Kennis. Natuurlijk, gisteren sloot het IPCC-circus in Parijs, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze bij de Volkskrant enigszins opgejaagd (u mag ook zeggen: geïnspireerd) werden door de NRC. Daar kreeg Karel Knip al veel eerder alle ruimte op de voorpagina. Een serie van twee artikelen! (Zoiets verzinnen ze alleen bij de NRC.) Maandag was daar: ´Het staat nu wel vast, het klimaat verandert´, en dinsdag deel twee: ´Ja, de mens verandert het klimaat´. Ik had toch zo dolgraag een vijfdelige serie gezien, met een overdonderend slotakkoord op vrijdag, een hele voorpagina gevuld met: ´U HEEFT HET GEDAAN!´ Maar ik vrees dat de hoofdredactie Karel waarschuwde dat de rest van de week vrijgehouden moest voor Balkenende IV.
Was er nieuws uit Parijs? De voorpagina van de Volkskrant vandaag zou het antwoord moeten geven. Die luidde: ´Weinig ruimte meer voor klimaattwijfel´. Nee dus. Dat weten we al jaren. Het kale feit is gewoon dat Parijs geen wetenschappelijk nieuws levert. De trend van het mondiale klimaat staat al jaren vast. De conferentie in Parijs had in wezen ook niks met wetenschap te maken (van Calmthout constateert het zelf al in zijn Kennis-stuk). Het was een bijeenkomst van ambtenaren, wetenschappelijke en niet-wetenschappelijke, die vier dagen lang zwoegen op een voor hun politieke bazen aanvaardbare tekst, een summary for policy makers. Al die ambtenaren hebben hun eigen instructies en agenda´s. En natuurlijk, velen daaromheen hebben ook hun agenda. Ze proberen die ambtenaren onder druk te zetten, om een net weer wat alarmerender summary te krijgen dan een paar jaar geleden. En dus strooien milieuorganisaties en onderzoeksinstituten voor en tijdens de conferentie alarmerende nieuwtjes in het rond – nieuwtjes die voor de ingewijden allang geen nieuws meer zijn, tenzij je denkt dat iedere nieuwe berekening (en er zullen er nog vele volgen) schokkend is.

Lees verder »