Salpeter

Stel, je bent persvoorlichter van een instituut dat nog wel wat meer naamsbekendheid kan gebruiken. En je moet een persbericht maken over een onderzoeksrapport. Jouw instituut heeft duizend basisschoolkinderen uit Zwolle en Emmen het hemd van het soms wat te dikke lijfje gevraagd. Daar komen hele aardige dingen uit. Dat kinderen gym van hun eigen meester leuker vinden dan van de gymleraar (Een meisje: “Bij de meester doen we allemaal spelletjes, bij de gymleraar doen we allemaal ingewikkelde dingen.”) Dat jongens vaker sporten dan meisjes. Dat allochtone meisjes van de sportclub afgaan als ze gaan menstrueren. Dat dertig procent van de ouders (volgens de kinderen) in de gaten houdt hoeveel TV de kinderen kijken. Dat de helft van de ouders de kinderen naar buiten stuurt als het mooi weer is. Alweer volgens de kinderen. En dat jongens in de pauze op het schoolplein ’significant meer in beweging zijn’ dan meisjes.

Maar met aardige resultaten scoor je niet in de pers.

Gelukkig was er, ergens in de twintig diepte-interviews die ook nog gehouden zijn, iets gezegd over seks, drugs, geweld èn poep: De kinderen vonden het niet fijn om ergens te spelen waar ook kinderlokkers, drugsverslaafden, hangjongeren, wegpiraten of loslopende en rondpoepende honden aanwezig waren. Beetje een open deur, maar gelukkig sloegen de hondebezitters van Nederland meteen op tilt. Vereniging de Vrije Honden uit Den Haag organiseerde veertig mailtjes, een brief en wat telefoontjes. Ook dat kwam ogenblikkelijk in de krant.

Het NICIS. Onthoud die naam. Ik had er nog nooit van gehoord. Maar ze hebben er een hele goede persvoorlichter.