Nee, ik ga niet weer keutelen over het broeikaseffect. Althans, niet direct. Het gaat me meer om de Kampioen van het omgemak: Al Gore. Ik heb het niet bestudeerd (dat doe ik weinig), maar ik heb het idee dat de laatste jaren steeds meer politieke ex-kopstukken na het ambt idealistisch zijn geworden. Lubbers is een fraai voorbeeld en Sint Dries (van A.) het stugste. Zo ook good-ol’-Al. Natuurlijk zat ie niet precies recht achter de knoppen, maar hij kwam toch dicht in de buurt (Clinton is gewoon zichzelf gebleven en verdient daar vele malen meer mee dan ie ooit als president heeft verdiend).

Al stapt rond met zijn ‘ongemak’ en haalt en passant onze eigen Jan-Peter over de streep. Mooi hoor, maar hoe groen is Al zelf? Je kunt dan wel roepen dat dat niks aan de boodschap af doet (”Heeft U wel eens een richtingaanwijzer gezien die de weg zelf was?”) , maar het wordt zo wel erg makkelijk schieten. Al verbruikte met zijn vrouw, zo bleek onlangs, in hun 20-kamerstulpje het vorig jaar 221 000 kWh; zo’n twintig keer meer dan het gemiddelde. Pfoeh, denk je dan en vervolgens: het gemiddelde? Ik ben eens op mijn eigen jaarafrekening gaan kijken, want dat leek me wat aan de hoge kant. Ik kom zelf niet verder dan 1734 kWh en dat vind ik eigenlijk aan de hoge kant. De ongemakkelijke waarheid , meneer Gore, is dat wij westerlingen veel en veel te energie verbruiken/verspillen), met de Amerikanen daar nog eens hoog bovenuit torenend. Dat is de ongemakkelijke waarheid. Daar helpt geen ‘groene’ energie tegen.