Ik weet het, het was vakantie, komkommertijd, maar ook dat verklaart niet waarom kranten, tv en radio allemaal massaal op Laura doken. Ik weet het ook, heel erg veel met wetenschap heeft het niet te maken (misschien met krantkunde, dat tegenwoordig een academisch vak schijnt te zijn), maar toch alles met journalistiek of wat daar voor door moet gaan. Een paar weken geleden moest de ombudsman van de Volkskrant erkennen dat de Volkskrant, ons baken in woelige tijden, er al 34 keer over had geschreven, waaronder een paginagroot artikel in het Vervolg-katern en verschillende voorpagina-artikelen. Er zijn heel wat gewichtiger zaken waar vele malen minder aandacht aan besteed wordt. Maar ook deze doorgaans zo nuchtere man sprak de ban niet uit over deze Laura-idiotie.

Het stond er echt in de Volkskrant van zaterdag. Ze hadden een raket naar de maan gestuurd om te kijken of de maan water bevat. Dat kan handig zijn als er mannetjes (of vrouwtjes)  de maan willen betrekken. Maar dat water kan, volgens de Volkskrant, ook dienen als grondstof voor raketbrandstof. Huh?

In mei ben ik twee weken in Duitsland geweest. Eerst een weekje in Göttingen bij het Max Planck-instituut voor biofysische chemie en aansluitend was ik een week te gast bij EMBL in Heidelberg. Ik had dat wel vaker langs zien komen, maar gezien de zwaarbiologische aard van de instituten die aan het EICOS-project meedoen heb ik nooit eerder gesolliciteerd. EICOS is een club die wetenschapsjournalisten aan den lijve wil laten voelen hoe de wetenschappelijke praktijk is. Gewoon een weekje pipetteren, fruitvliegjes uit elkaar rukken of, zoals in mijn geval, celprocessen simuleren op het beeldscherm.  Aansluitend kunnen de ‘fellows’ (ook vrouwen worden bij EICOS zo genoemd) nog een of soms zelfs twee weken wetenschap opsnuiven in beroemde labs als het Karolinska-instituut, het Institut Pasteur of het Weizman-instituut.

Zoals gesteld is biologie – en zeker celbiologie – voor mij vreemd terrein. Het mijn idee was eens te onderzoeken hoe het met de nieuwste hype, de synthetische biologie,  staat. Mijn redenering is/was dat de natuurkunde, scheikunde en biologie elkaar weldra zullen ontmoeten op atoomschaal. Daar op dat snijpunt ligt de synthetische biologie.

In Göttingen heb ik een beetje zitten fröbelen met  computersimulatie; meer bepaald met aquaporine (het eiwit  dat als waterfilter in een celwand dienst doet). Veel nieuws  gehoord, maar dat kan ook moeilijk anders voor iemand die  heg noch steg weet in de biologie. Liep tegen een STED-  microscoop aan, een uitvinding van Stefan Hell waarmee de  fluorescentiemicroscoop de grenzen van het ‘Abbe-verbod’  heeft doorbroken met behulp van een slimme truc.  Daardoor is het oplossend vermogen van deze  lichtmicroscoop niet langer gebonden aan de onscherpte die  Abbe ‘voorschreef’. En aquaporine blijkt ook bruikbaar in het gewone leven.Ze hadden me al gewaarschuwd: synthetische biologie, daar hielden ze zich niet mee bezig.

Minister Eurlings is er uit. Als we nou hier en daar wat extra asfalt leggen, dan zijn we van het fileprobleem af. VNO-NVW-voorzitter Wientjes vond het al eerder opgelegd pandoer: “Als er meer mensen in Nederland komen, dan bouw je toch ook meer huizen?”, vroeg hij zich retorisch af in een opiniestuk in De Volkskrant van 27 augustus. Van Wientjes kun je dat verwachten, want de VNO-NCW-voorzitter heb ik nog nooit op origineel idee kunnen betrappen. Maar ook milieudino Wouter van Dieren, die zo langzamerhand dezelfde kant op lijkt te gaan als James Gaia Lovelock, stelde in NRC Handelsblad dat we niet zo moeilijk moeten doen over die paar vierkante kilometer asfalt.
Je zou toch zeggen dat het zo langzamerhand wel bewezen is dat meer asfalt geen files oplost, maar het geloof in het onmogelijke blijkt moeilijk uitroeibaar. Dat is één.

Een ander punt is of wij, als samenleving, steeds maar verspillend gedrag moeten blijven faciliteren. De gemiddelde bezetting van auto’s ligt ergens in de buurt van 1,2 personen. Uitgaand van een capaciteit van vier personen per auto, betekent dat tweederde van de vervoerscapaciteit onbenut over de weg crosst (of stilstaat). Kijk, daar zitten de mogelijkheden: voer per 1 januari 2008 het rekeningrijden in en belast dan de ‘lege’ passagierskilometers. Natuurlijk krijgen we dan ‘werkstudenten’ die de lege stoelen zullen opvullen, maar er zullen nooit genoeg werkstudenten zijn om al die lege autostoelen te vullen. Zo vangen we twee vliegen in één klap: een efficiënter gebruik van ons dure asfalt en we kunnen meteen het beurzenstelsel afschaffen.
Maar zo sprankelend is onze minister van verkeer & waterstaat niet: meer asfalt, is het aloude v&w-credo.
De minister had waarschijnlijk nog de champagne in zijn hoofd toen hij een paar weken later het proefballonnetje opliet om de rijbewijsleeftijd te verlagen tot 17 jaar in plaats van te verhogen tot 25 jaar. Domme man, die Eurlings.